شعری از امیرحسین تیکنی
آنگاه نور
از سحابی چشمانش گذر کرد
و ستارهای در قلبش
مُرد
تا ستارهای دیگر متولد شود.
در دوردست
رشتههای خیال
درهم تنیدند و مجالی
جز اندیشیدن
به رنجهای ابدی نماند.
میدانستی من از سیارۀ دیگری آمدهام؟
به چشمان درخشانم
-وقتی که میخندی-
خیره شو.
همانها که هزاران سال
پیش از تولد سیارۀ تو
– وقتی که میخندم –
مردهاند
تنها پروانهای
که زندگی را شادمانه در علفزاری زیسته است، میداند
تنها موریانی که ما را شبانه میبلعند، میدانند
انکار میشویم
در نخستین دیدار
آسمان در بارش نورهایش
شعلهور خواهد شد
که چشم سرخ جهان چنین است.
جهان، آری!
این انسان غولپیکر
نخستین
و تنهاترین!
ویژه
تازهها
شنبهها با شعر( شعری از مانایاد اکبر قناعتزاده)
شنبهها با شعر (شعری از مانایاد بهناز عباسی رشتی)
شنبهها با شعر (شعری از نسترن خسور)
جمعهها با معرفی فیلم و کارگردان( جلسه ۸۷: معرفی فیلم نبرد پشت نبرد به کارگردانی پل توماس اندرسن)
چهارشنبهها با معرفی کتاب و نویسنده( جلسه ۸۶: معرفی کتاب تاریخ فلسفه غرب اثر برتراندراسل)
موارد بیشتر
فلسفهی شاعرانهی ویسواوا شیمبورسکا ✍دکتر حسن محمدیان(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)
بررسی ساختار شعر «نشانی» اثر سهراب سپهری ✍قدسیه قاسمی(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)
تحلیل ژوئیسانس لاکانی در نظریهی فراگفتاریک ✍ جمال بیگ(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)