شعری از فرشته ساسانی
گاهی تمام عقربهها دورم میزنند
با چرخشی هیچدرجه
رو به ابدیتی زیر خط صفر
که انجماد هزارههاییست
که مثل سگ
تاریخ آفرینشم را بو میکشند و
سیبهای کرمخورده
دفع میکنند.
خدا میداند تا کجا
لای دندانهای آدمیزاد پوسیدهام
که ریشۀ همۀ درختان بهشتم
در عصب جانوران درنده درد میکند.
من خدا را
با دهانی قورت دادهام
که بوی خون میدهد و کافور
و آنقدر وحی بالا آوردهام
که جهان
تا بیمیلیون سال بعد
به عقد هیچ پیامبری تن نمیدهد.
حالا شبهاییست که مرا
عفونت کرده و بیتبوتاب میسوزد
و من پاشویۀ پاهاییام
که از آخرین ساعت زندگی برگشته است
و خوب میداند
این عقربهها، دستهای توطئهایست
که حال بد زمین را
در مدام خاطرم
بیمدار تجویز میکند.
ویژه
تازهها
شنبهها با شعر( شعری از مانایاد اکبر قناعتزاده)
شنبهها با شعر (شعری از مانایاد بهناز عباسی رشتی)
شنبهها با شعر (شعری از نسترن خسور)
جمعهها با معرفی فیلم و کارگردان( جلسه ۸۷: معرفی فیلم نبرد پشت نبرد به کارگردانی پل توماس اندرسن)
چهارشنبهها با معرفی کتاب و نویسنده( جلسه ۸۶: معرفی کتاب تاریخ فلسفه غرب اثر برتراندراسل)
موارد بیشتر
فلسفهی شاعرانهی ویسواوا شیمبورسکا ✍دکتر حسن محمدیان(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)
بررسی ساختار شعر «نشانی» اثر سهراب سپهری ✍قدسیه قاسمی(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)
تحلیل ژوئیسانس لاکانی در نظریهی فراگفتاریک ✍ جمال بیگ(فصلنامۀ بینالمللی ماهگرفتگی سال سوم/ شمارۀ دهم/تابستان ۱۴۰۴)